Jeż – starożytny mieszkaniec Europy

Jeż jest uznawany za jednego z najstarszych ssaków Europy. Już kilka tysięcy lat temu ludzie obserwowali jego niezwykłe umiejętności – m.in. zdolność polowania na żmije. To właśnie z tym faktem wiąże się jego etymologia.

W starożytnym Egipcie jeż symbolizował śmierć i odrodzenie, ponieważ potrafił zapadać w hibernację i „budzić się” do życia wiosną. Wierzono, że jego wizerunek przynosi szczęście – dlatego małe figurki jeży umieszczano na barkach słonecznych i noszono jako amulet ochronny.

Jeż w mitach i… medycynie

W starożytnej Grecji i Rzymie jeże często pojawiały się w sztuce i literaturze. To właśnie wtedy powstał mit o jeżu niosącym na kolcach jabłko – według Pliniusza Starszego w ten sposób zwierzę miało gromadzić zapasy na zimę. Dziś wiemy, że to tylko legenda – jeż nie magazynuje pożywienia, a jabłko na kolcach to wymysł artystów sprzed wieków.

Egipcjanie przypisywali jeżom także właściwości lecznicze. W medycynie starożytnej używano m.in. kolców jeża zmieszanych z tłuszczem lub oliwą jako środka przeciwko łysieniu! Dziś na szczęście wolimy obserwować te zwierzęta w naturze niż w aptekach.

Jeż w kulturze i naszych ogrodach

Współcześnie jeże mają wyjątkowe miejsce w naszej kulturze – są bohaterami bajek, filmów i książek dla dzieci, a ich sympatyczny wizerunek zdobi niezliczone pluszaki, książeczki i zabawki.
Ale nie zapominajmy, że prawdziwe jeże wciąż żyją wśród nas i są niezwykle pożyteczne – pomagają w walce ze ślimakami, owadami i innymi szkodnikami ogrodowymi.

Dlatego, jeśli chcemy, by zamieszkały blisko nas, zostawmy w ogrodzie stertę liści lub przygotujmy im mały domek ze starej skrzynki. Schronienie i spokój to wszystko, czego potrzebują, by bezpiecznie przetrwać zimę.

Tekst: K.Kośka